Stay beautiful

What makes you beautiful?

At the naughty age of 50... We had our school reunion...one of my friend mentioned - look at the girls..they are still looking so beautiful 😍...even today,I skipped a heart beat  looking at my crush ..😀. But the boys are looking so old...many are bald with protruding tummies & shrunken faces ...😔

Made me think...what makes a person beautiful? Is it just looks?

Obviously it's nice to look good...it may boost ones confidence & social interactions ...but is it enough?

I guess there is a vast difference between 'looking' beautiful  & 'being' beautiful...

A lady who has disfigured her body during pregnancy ...now she is struggling with her complexes...
..but yet she is the source of unconditional love for family ...is  beautiful...

A bald, obese man who is facing multiple professional challenges...yet he is the source of rock solid support for the family...is a beautiful person...

A working lady ...stressing herself out with balancing work & home... still finds time for her ill mother in law neglecting her taunts...is beautiful 😊

The fragrance of love & care spread by them is far superior to any strong perfume ...

Eventually the beauty of body will fade one day...but the beauty of soul will not...

Personally....how you ' look' matters for first few minutes...but how you 'are' ..matters lifetime...😊

Stay beautiful 😍

Written by
*Amitabh bachchan*
After his School reunion

ઉઠાવી ન શક્યો.

છે ફરજ પ્રેમની સાચી તે બજાવી ન શક્યો,
રહ્યો હું મુંગો છતાં ભેદ છુપાવી ન શક્યો.

જોતજોતામાં મેં દુનિયાને મનાવીય લીધી,
તમે કારણ વિના રૂઠ્યા છો,મનાવી ન શક્યો.

ઝાડ તો રોપી શક્યો મારા જીવન-ઉપવનમાં,
ફૂલ કોઈ એની ઉપર હાથે ખિલાવી ન શક્યો.

જિંદગી વેડફી દીધી તેનું કારણ એ છે,
તક હતી એટલી મોટી કે પચાવી ન શક્યો.

સામે મંઝિલ હતી જોયા કીધી,જોયા જ કીધી;
હતી હિંમતમાં ઊણપ,પગ હું ઉઠાવી ન શક્યો.

એના અન્યાયની વાતો તો ઘણી કીધી ‘મરીઝ’,
હતા દુનિયાના જે ઉપકાર ગણાવી ન શક્યો.

... मरीज

તો શું થયું?

ચાલ, સાથે બેસી કાગળ વાંચીએ,
વીત્યાં વર્ષોની પળેપળ વાંચીએ.
છે બરડ કાગળ ને ઝાંખા અક્ષરો,
કાળજીથી ખોલીને સળ વાંચીએ.
પત્ર સૌ પીળા પડયા તો શું થયું?
તાજે તાજું છાંટી ઝાકળ વાંચીએ.
કેમ તું રહી રહીને અટકી જાય છે?
મન કરી કઠ્ઠણ ને આગળ વાંચીએ.
પત્રના શબ્દો ચહેરાઈ ઝાંખા થયા,
આંખથી લુછી લઈ જળ, વાંચીએ.
લ્યો, ટકી રહી છે હજી થોડી સુવાસ,
શ્વાસમાં ઘુંટીને પીમળ વાંચીએ.
માત્ર આ પત્રો સીલકમાં રહી ગયા,
કંઈ નથી આગળ તો પાછળ વાંચીએ.

–ભગવતીકુમાર શર્મા–

એવું કેમ છે ?

હમણાં કશું લખાતું નથી એવું કેમ છે ?
ખુદને મળી શકાતું નથી એવું કેમ છે ?

ઝાકળની જેમ ક્ષણમાં ઊડી જઈશ હું છતાં
એ ફૂલને અડાતું નથી એવું કેમ છે ?

રાખી શકું છું સૂર્યમુખી જેવી દૂરતા
ને તો ય ત્યાં ટકાતું નથી એવું કેમ છે ?

એની નજીક વર્ષો લગોલગ રહીને પણ
અંતર હજુ મપાતું નથી એવું કેમ છે ?

પાણીની જેમ સરકી જવું છે, ખબર છતાં
એની ગલી વળાતું નથી એવું કેમ છે ?

બસ આંસુ આંખમાંથી વહેતા મૂકી શકું
ના પૂછ કે હસાતું નથી એવું કેમ છે ?

~~ મેગી અસનાની ~

મને સારું લાગે છે..

*મને સારું લાગે છે*

મને સારું લાગે છે મર્દ સાથે મુકાબલો ના કરવામાં અને એનાથી એક સ્ટેપ કમજોર રહેવામાં
મને સારું લાગે છે જ્યારે ક્યાંક બહાર જતી વખતે એ મને કહે છે "ઉભી રહે! હું તને લઇ જઉં છું કે પછી હું તારી સાથે આવું છું"
મને સારું લાગે છે જ્યારે એ એક કદમ મારાથી આગળ ચાલે છે અસલામત અને ખતરનાક રસ્તા પર એની પાછળ પાછળ એના કદમોના નિશાન પર ચાલતા ચાલતા એ અહેસાસ થાય છે કે એને મારો ખ્યાલ ખુદથી પણ વધુ છે
મને સારું લાગે છે જ્યારે નીચેથી ઉપર તરફ ચઢતા અને ઉપરથી ઢાળવાળા રસ્તા તરફ જતાં એ પાછળ વળી વળીને મને ચઢવા અને ઉતરવામાં મદદ કરવા માટે વારંવાર એનો હાથ આપે છે
મને સારું લાગે છે જ્યારે કોઈ મુસાફરી પર જતી કે આવતી વખતે સામાનનો બધો જ ભાર એ પોતાના બંને ખભા પર કોઈ ખચકાટ વગર ઉઠાવી લે છે અને હંમેશા ભારે વસ્તુ ને ખસેડતા વખતે એ કહે છે કે "તું રહેવા દે. આ મારું કામ છે"
મને સારું લાગે છે જ્યારે મારા દુ:ખને આંસુઓમાં વહાવી દેવા માટે પોતાનો મજબૂત ખભો આપે છે અને દરેક કદમ પર પોતે સાથે હોવાનો વિશ્વાસ અપાવે છે.
મને સારું લાગે છે જ્યારે ખરાબ હાલતમાં મને પોતાની ફરજ માનીને સહારો આપવા માટે મારી આગળ ઢાલ બનીને ઉભો રહી જાય છે અને કહે છે કે "ડરીશ નહીં, હું તને કંઈ જ નહીં થવા દઉં"
મને સારું લાગે છે જ્યારે ઠંડીની મોસમમાં મને એક બાજુ બેસાડીને પોતે સ્ટેશન પર ગાડી ની રાહ જુએ છે
મને સારું લાગે છે જ્યારે જરુરીયાતની દરેક વસ્તુ મને ઘરે જ લાવીને આપી દે છે જેથી મારે ઘરની ફરજોની સાથે સાથે બહાર જવાની તકલીફ ના ઉઠાવવી પડે અને લોકોના ખરાબ હરકતો નો સામનો ના કરવો પડે
મને સારું લાગે છે જ્યારે રાત્રે અગાશી પર મારી સાથે આકાશમાં તારા ગણતી વખતે મને ઠંડી લાગી જશે એ ડરથી પોતાનો કોટ ઉતારીને મારા ખભા પર નાખી દે છે
મને સારું લાગે છે જ્યારે એ પારકી નજરોથી બચવા માટે મને સમજાવ્યા કરે છે અને પોતાનો હક જતાવતા કહે છે કે "તું ફક્ત મારી છે."
પણ અફસોસ આપણામાંથી કેટલીક છોકરીઓ આ તમામ ખુશી આપે એવા અહેસાસ ફક્ત એક મર્દ સાથે બરાબરીનો મુકાબલો કરવાના કારણ થી ખોઇ દે છે
પછી જ્યારે મર્દ એ માની લે છે કે સ્ત્રી એનાથી ઓછી નથી ત્યારે એ મદદ માટે હાથ લંબાવવાનુ છોડી દે છે ત્યારે આવી ખૂબસૂરત પળો એક એક કરીને જિંદગીમાંથી ઓછી થતી જાય છે.
અને પછી જિંદગી બે-રંગ અને બેમતલબી બનીને પોતાની ખુશીઓ ખોઇ દે છે

*Note:-* લગ્ન પછી જિંદગીમાં એકબીજાથી મુકાબલો નહીં પણ એકબીજા પ્રત્યે પ્રેમ હોવો જોઈએ.  એકબીજા પ્રત્યે આદર-ભાવ હોવો જોઈએ..!!

હું જાતે શીખ્યો

શબ્દની ચકમક મળી’તી, ગીત હું જાતે શીખ્યો
કંઈ મળી એવી અધૂરપ, પ્રીત હું જાતે શીખ્યો

જન્મ વેળા તેં રૂદન દઈ મોકલ્યો’તો હે પ્રભુ
એક-બે મહિના રહીને, સ્મિત હું જાતે શીખ્યો

'કેમ જીવન જીવવું'ના દાખલા પુષ્કળ હતા.
પણ રકમ પામ્યો અલગ, તો રીત હું જાતે શીખ્યો

જાણ થઈ, આનંદ ને આક્રંદ બન્ને શોર છે!
લયને શોધ્યો મધ્યમાં, સંગીત હું જાતે શીખ્યો

બર્ફ ને અગ્નિ મળ્યા, બસ રૂપ બદલીને સદા
સ્પર્શથી.. શું ઉષ્ણ, શું છે શીત..! હું જાતે શીખ્યો

સંતુલન પ્રારબ્ધ ને પુરુષાર્થનું કેવું રહ્યું!
હાર શીખવી તેં, સમય! ને જીત હું જાતે શીખ્યો.

*રઈશ મનીઆર*

आम का पेड़

*एक बच्चे को आम का पेड़ बहुत पसंद था।*

*जब भी फुर्सत मिलती वो आम के पेड के पास पहुच जाता।*

*पेड के उपर चढ़ता,आम खाता,खेलता और थक जाने पर उसी की छाया मे सो जाता।*

*उस बच्चे और आम के पेड के बीच एक अनोखा रिश्ता बन गया।*

*बच्चा जैसे-जैसे बडा होता गया वैसे-वैसे उसने पेड के पास आना कम कर दिया।*

*कुछ समय बाद तो बिल्कुल ही बंद हो गया।*

*आम का पेड उस बालक को याद करके अकेला रोता।*

*एक दिन अचानक पेड ने उस बच्चे को अपनी तरफ आते देखा और पास आने पर कहा,*

*"तू कहां चला गया था? मै रोज तुम्हे याद किया करता था। चलो आज फिर से दोनो खेलते है।"*

*बच्चे ने आम के पेड से कहा,*
*"अब मेरी खेलने की उम्र नही है*

*मुझे पढना है,लेकिन मेरे पास फीस भरने के पैसे नही है।"*

*पेड ने कहा,*
*"तू मेरे आम लेकर बाजार मे बेच दे,*
*इससे जो पैसे मिले अपनी फीस भर देना।"*

*उस बच्चे ने आम के पेड से सारे आम तोड़ लिए और उन सब आमो को लेकर वहा से चला गया।*

*उसके बाद फिर कभी दिखाई नही दिया।*

*आम का पेड उसकी राह देखता रहता।*

*एक दिन वो फिर आया और कहने लगा,*
*"अब मुझे नौकरी मिल गई है,*
*मेरी शादी हो चुकी है,*

*मुझे मेरा अपना घर बनाना है,इसके लिए मेरे पास अब पैसे नही है।"*
*आम के पेड ने कहा,*

*"तू मेरी सभी डाली को काट कर ले जा,उससे अपना घर बना ले।"*
*उस जवान ने पेड की सभी डाली काट ली और ले के चला गया।*

*आम के पेड के पास अब कुछ नहीं था वो अब बिल्कुल बंजर हो गया था।*

*कोई उसे देखता भी नहीं था।*
*पेड ने भी अब वो बालक/जवान उसके पास फिर आयेगा यह उम्मीद छोड दी थी।*

*फिर एक दिन अचानक वहाँ एक बुढा आदमी आया। उसने आम के पेड से कहा,*

*"शायद आपने मुझे नही पहचाना,*
*मैं वही बालक हूं जो बार-बार आपके पास आता और आप हमेशा अपने टुकड़े काटकर भी मेरी मदद करते थे।"*

*आम के पेड ने दु:ख के साथ कहा,*

*"पर बेटा मेरे पास अब ऐसा कुछ भी नही जो मै तुम्हे दे सकु।"*

*वृद्ध ने आंखो मे आंसु लिए कहा,*

*"आज मै आपसे कुछ लेने नही आया हूं बल्कि आज तो मुझे आपके साथ जी भरके खेलना है,*

*आपकी गोद मे सर रखकर सो जाना है।"*

*इतना कहकर वो आम के पेड से लिपट गया और आम के पेड की सुखी हुई डाली फिर से अंकुरित हो उठी।*

*वो आम का पेड़ कोई और नही हमारे माता-पिता हैं दोस्तों ।*

*जब छोटे थे उनके साथ खेलना अच्छा लगता था।*

*जैसे-जैसे बडे होते चले गये उनसे दुर होते गये।*
*पास भी तब आये जब कोई जरूरत पडी,*
*कोई समस्या खडी हुई।*

*आज कई माँ बाप उस बंजर पेड की तरह अपने बच्चों की राह देख रहे है।*

*जाकर उनसे लिपटे,*
*उनके गले लग जाये*

*फिर देखना वृद्धावस्था में उनका जीवन फिर से अंकुरित हो उठेगा।*

कविता.: राज गहराई के सीखता रहा !!

दर्द कागज़ पर
मेरा बिकता रहा,
मैं बैचैन था पर
रातभर लिखता रहा !!

छू रहे थे सब
बुलंदियाँ आसमान की,
मैं सितारों के बीच,
चाँद की तरह छिपता रहा !!

दरख़्त होता तो,
कब का टूट गया होता,
मैं था नाज़ुक डाली,
जो सबके आगे झुकता रहा !!

बदले यहाँ लोगों ने,
रंग अपने-अपने ढंग से,
रंग मेरा भी निखरा पर,
मैं मेहँदी की तरह पीसता रहा !!

जिनको जल्दी थी,
वो बढ़ चले मंज़िल की ओर,
मैं समन्दर से
राज गहराई के सीखता रहा !!

માન્યતા અને નકારાત્મકતા સાથે જીવન...

એન્થની રોબીન્સનનું એક પુસ્તક છે “Unlimited power”. આ પુસ્તકમાં એણે એક ઘટનાનો ઉલ્લેખ કર્યો છે.
એક ગુનેગારને મૃત્યુદંડની સજા કરવામાં આવી. અને એની મૃત્યું માટેની તારીખ પણ નકકી કરવામાં. મનની શરિર પર થતી અસરો પર સંશોધન કરનાર એક ટીમે કોર્ટને અરજી કરીને આ ગુનેગાર પર પ્રયોગ કરવા માટેની પરવાનગી મેળવી. કોર્ટે નિષ્ણાંતોના અભિપ્રાય બાદ પરવાનગી આપી.

મૃત્યુદંડની સજા પામેલા આ ગુનેગારને એવું કહેવામાં આવ્યુ કે તને જુદી રીતે મૃત્યુદંડની સજા કરવાની છે. ફાંસી આપીને કે ઇલેક્ટ્રોનિક શોકથી નહીં પરંતું એક અત્યંત ઝેરી કોબ્રા કરડાવી ને તારુ મૃત્યુ નિપજાવવામાં આવશે. આ વાત પેલા ગુનેગારને મૃત્યુંની તારીખ સુધીમાં વારંવાર કરવામાં આવી. અને નક્કી થયેલી તારીખે એને એક રૂમમાં બેસાડવામાં આવ્યો.

તેની નજર સામે જ અત્યંત ઝેરી સાપ લાવવામાં આવ્યો જેને જોઇને જ ડર લાગે. સાપને એનાથી થોડે દુર રાખ્યો અને પછી કેદીના હાથ-પગ બાંધીને આંખ પર પણ પટ્ટી બાંધવામાં આવી. આંખ પર પટ્ટી બાંધ્યા પછી સાપને ફરીથી એક ટોપલામાં બંધ કરીને ત્યાંથી પાછો લઇ ગયા. થોડીવાર પછી ગ્લુકોઝના પાણીથી ભરેલા ઇન્જેકશનની નાની સોઇ કેદીના શરીરમાં 2-3 વાર ભોંકવામાં આવી. જ્યારે એના શરીરમાં સોઇ ભોંકાઇ ત્યારે ત્યાં હાજર જવાબદાર અધિકારીએ કહ્યુ કે ઝેરી સાપ કરડાવવાની સજા પુરી થઇ.

થોડીવારમાં એ વ્યક્તિ તરફડવા લાગી અને મૃત્યુ પામી. મૃત્યું બાદ મૃત્યુનું કારણ જાણવા માટે શરિરનું પોસ્ટ મોર્ટમ કરવામાં આવ્યું અને પોસ્ટ મોર્ટમ રીપોર્ટમાં મૃત્યુંનું કારણ શરીરમાં લોહીની સાથે ભળી ગયેલું ઝેર બતાવવામાં આવ્યું.

કેદીને આ ઝેર બહારથી તો આપેલું નહોતું તો ક્યાથી આવ્યું ? ગુનેગારની માન્યતાએ ગ્લુકોઝના પાણીને પણ ઝેર બનાવી દીધુ હતું. આપણે પણ કેટલીક આવી જ માન્યતા અને નકારાત્મકતા સાથે જીવન જીવીએ છીએ અને આપણા જીવનમાં ઝેર ઉમેરીએ છીએ. અમેરિકા ના પ્રમુખ રૂઝવેલ્ટ એવું કહેતા કે “ આપણી પરવાનગી વગર દુનિયાની કોઇ તાકાત આપણને દુખી ના કરી શકે. ” દુ:ખને આપણે જ આમંત્રણ આપીને બોલાવીએ છીએ નબળા વિચારોથી

Be positive
Wish you well 🙂

Selfless love..

From diary of Sayed Jaffrey -- the famous   bollywood character actor ---
I was 19 when I married to Mehrunima who was 17. As I grew up, I was very fascinated by the british culture in colonial India. I learnt to speak English fluently, wear suits with grace and developed impeccable etiquettes. But Mehrunima grew up to be my complete opposite - homely, a typical housewife. All my advices and admonishments couldn't change her basic personality - an obedient wife, a doting mother and a good homemaker. But she was not what I wanted. More I tried to change her, more we drifted apart. Gradually she metamorphosed from a cheerful affectionate young girl into a quiet insecure woman. Meanwhile I started getting attracted to a co-actor of mine who was all what I wanted in my wife. After 10 years of marriage, l divorced Mehrunima, left my home and married my co- actor. I had ensured financial security of Mehrunima and my kids. For about 6-7 months everything went well. Then I started realising, my new wife was not caring and affectionate. She was only concerned about her beauty, ambitions, her wants and desires. Sometimes I missed Mehrunima's caring touch and concern for my welfare.
Life moved on. I and my new wife were 2 persons living in a house, not one soul living in a home. I never went back to find out what happened to Mehrunima and my kids.
After about 6 -7 years of my second marriage, I came across an article on a Madhur Jaffrey, an upcoming famous chef who recently launched a book of her own recipes. The moment I looked at the picture of the smart elegant lady, I was stunned. It was Mehrunima. But how could it be ??? She had remarried and changed her maiden name too.
I was shooting abroad at that time. She lived in US now. I caught the next flight to US. I inquired  about her whereabouts and went to meet her. She refused to see me.  My daughter who was 14 and son who was 12,  told her they wanted to talk to me one last time. Her new husband was by her side. He was also my children's legal father now.
To this date, I cannot forget what my children told me.
They told me that their new father knows the meaning of true love. He accepted Mehrunima as she was and never tried to change her into what he himself was, because he loves her more than he loves  himself. He let her evolve at her own pace and never tried to force  his wishes on her. He accepted and enjoyed her person as it was.
And she has bloomed into a confident, loving, affectionate, self reliant lady today under her second husband's selfless love and acceptance.
Where as my selfishness, demands and unacceptance of her persona had crushed her and then in my selfishness I had discarded her.
I Never Loved Her. I Had Always Loved myself.
And Those Who Love Themselves, Cannot Love Others.