
આ જવાબદારી નિભાવશે ?
ઘણા સમય પહેલાની વાત છે. રમણભાઈ તેના કુટુંબ સાથે ખુશીથી રહેતા હતા.
પણ હવે તેની ઉંમર થઇ ગઈ હતી. તેમને બે દીકરા હતા, જેમણે આમ તો રમણભાઈનું બધું જ કામકાજ સંભાળી લીધું હતું.
બંને દીકરા બહુ જ હોંશિયાર અને કહ્યાગરા હતા. વહુઓ પણ સારી રીતે તેમને સાચવતી.
સમાજ માં નામના ય ઘણી હતી ને આખો પરિવાર સુખેથી અને શાંતિથી રહેતો હતો. પરંતુ હવે જાત નું બધું ઈશ્વર કૃપા પર હતું,
આખરે તેમ ને વિચાર આવ્યો કે હવે થી મારી બધી જ પ્રોપર્ટીની જવાબદારી હું કોને સોંપું?
બને દીકરામાંથી કોણ વધારે સારી રીતે આ જવાબદારી નિભાવશે ?
એક પ્રશ્ન સતત સતાવતો કે એવી કુનેહ ક્યાં દીકરામાં છે,
મોટા દીકરા પ્રભાકરમાં કે નાના દીકરા મનોહરમાં?
અંતે રમણભાઈએ તો નાના અને મોટા બંને દીકરાને તેમની પાસે બોલાવ્યા. અને કહ્યું કે,
”હું તમને બંનેને આ દસ દસ રૂપિયા આપું છું. તેનાથી આખું ઘર ભરાય તેવી વસ્તુ લઇ આવો. ”
જેથી બંને ભાઈ પહેલા તો વિચારમાં પડી ગયા કે આ દસ રૂપિયાની એવી કઈ વસ્તુ આવે કે જેનાથી આખું ઘર ભરાય જાય !
બંને ભાઈઓએ ખૂબ વિચાર કરીને બીજે દિવસે ગામમાં વસ્તુ લેવા ગયા.
મોટો ભાઈ પ્રભાકર ઘાસ લઇ આવ્યો. તે તો મનમાં ખૂબ ખુશ હતો કે દસ રૂપિયાનું ઘાસ તો કેટલું બધું આવ્યું.
તેનાથી ચોક્કસ આખું ઘર ભરાય જશે. દસ રૂપિયામાં આટલું બધું ઘાસ સિવાય બીજી કોઈ વસ્તુ આવી શકે જ નહિ.
જયારે નાનો ભાઈ મનોહર સમજી ગયો કે પિતાજીએ પરીક્ષા લેવા માટે દસ રૂપિયા આપ્યા છે.
તે ખુબજ ચતુર અને સમજદાર હતો. જેથી તે દસ રૂપિયા નું નાનું પડીકું લઇ આવ્યો.
સાંજે રમણભાઈએ બંને દીકરાને પોતાની પાસે બોલાવ્યા. અને કહ્યું :
‘તમે દસ રૂપિયાની જે વસ્તુ લાવ્યા હોય તે લાવો અને તેનાથી આખું ઘર ભરી દો.’
મોટો દીકરો તો દોડ્યો અને મોટી ઘાસની ગાંસડી લઇ આવ્યો.
ઘરમાં ઘાસનો ઢગલો કરી દીધો. પણ તેનાથી ઘર ભરાયું નહિ.
વારો હવે નાના દીકરા મનોહર નો હતો,..
તેણે બરાબર ઘરની વચ્ચે ટેબલ મુક્યું પછી પડીકું છોડીને મીણબત્તી કાઢી.
તેને સળગાવી. તો આખું ઘર પ્રકાશથી ભરાઈ ગયું !!
પરિવારના બધા જ લોકો જોતા જ રહી ગયા.
હા પણ, રમણભાઈ તો રાજીના રેડ થઇ ગયા. ઉભા થયા અને નાના દીકરાને ભેટી પડ્યા,
..... તાબડતોબ વકીલ ને બોલાવી પાકું વીલ કરાવ્યું ને નિરાંતે ઊંઘી ગયા ..
તે રાતે સુતા સુતા..
ક્રષ્ણ ના ફોટા ને પગે લાગ્યા ને પછી પત્ની ના ફોટા સામે જોઈ બબડતા હતા ,
હાશ ..
આજે હવે, હું આરામ થી આંખો મીંચી દઈશ જો જે ને ..
.... આમેય હવે કાલે ઉઠવાની ચિંતાય ક્યાં રહી હતી...
અને કદાચ ....
એ રાત રમણભાઈ ની જીંદગી ની સૌથી શાંતિ ની લાંબી ઊંઘ હતી.
પણ હવે તેની ઉંમર થઇ ગઈ હતી. તેમને બે દીકરા હતા, જેમણે આમ તો રમણભાઈનું બધું જ કામકાજ સંભાળી લીધું હતું.
બંને દીકરા બહુ જ હોંશિયાર અને કહ્યાગરા હતા. વહુઓ પણ સારી રીતે તેમને સાચવતી.
સમાજ માં નામના ય ઘણી હતી ને આખો પરિવાર સુખેથી અને શાંતિથી રહેતો હતો. પરંતુ હવે જાત નું બધું ઈશ્વર કૃપા પર હતું,
આખરે તેમ ને વિચાર આવ્યો કે હવે થી મારી બધી જ પ્રોપર્ટીની જવાબદારી હું કોને સોંપું?
બને દીકરામાંથી કોણ વધારે સારી રીતે આ જવાબદારી નિભાવશે ?
એક પ્રશ્ન સતત સતાવતો કે એવી કુનેહ ક્યાં દીકરામાં છે,
મોટા દીકરા પ્રભાકરમાં કે નાના દીકરા મનોહરમાં?
અંતે રમણભાઈએ તો નાના અને મોટા બંને દીકરાને તેમની પાસે બોલાવ્યા. અને કહ્યું કે,
”હું તમને બંનેને આ દસ દસ રૂપિયા આપું છું. તેનાથી આખું ઘર ભરાય તેવી વસ્તુ લઇ આવો. ”
જેથી બંને ભાઈ પહેલા તો વિચારમાં પડી ગયા કે આ દસ રૂપિયાની એવી કઈ વસ્તુ આવે કે જેનાથી આખું ઘર ભરાય જાય !
બંને ભાઈઓએ ખૂબ વિચાર કરીને બીજે દિવસે ગામમાં વસ્તુ લેવા ગયા.
મોટો ભાઈ પ્રભાકર ઘાસ લઇ આવ્યો. તે તો મનમાં ખૂબ ખુશ હતો કે દસ રૂપિયાનું ઘાસ તો કેટલું બધું આવ્યું.
તેનાથી ચોક્કસ આખું ઘર ભરાય જશે. દસ રૂપિયામાં આટલું બધું ઘાસ સિવાય બીજી કોઈ વસ્તુ આવી શકે જ નહિ.
જયારે નાનો ભાઈ મનોહર સમજી ગયો કે પિતાજીએ પરીક્ષા લેવા માટે દસ રૂપિયા આપ્યા છે.
તે ખુબજ ચતુર અને સમજદાર હતો. જેથી તે દસ રૂપિયા નું નાનું પડીકું લઇ આવ્યો.
સાંજે રમણભાઈએ બંને દીકરાને પોતાની પાસે બોલાવ્યા. અને કહ્યું :
‘તમે દસ રૂપિયાની જે વસ્તુ લાવ્યા હોય તે લાવો અને તેનાથી આખું ઘર ભરી દો.’
મોટો દીકરો તો દોડ્યો અને મોટી ઘાસની ગાંસડી લઇ આવ્યો.
ઘરમાં ઘાસનો ઢગલો કરી દીધો. પણ તેનાથી ઘર ભરાયું નહિ.
વારો હવે નાના દીકરા મનોહર નો હતો,..
તેણે બરાબર ઘરની વચ્ચે ટેબલ મુક્યું પછી પડીકું છોડીને મીણબત્તી કાઢી.
તેને સળગાવી. તો આખું ઘર પ્રકાશથી ભરાઈ ગયું !!
પરિવારના બધા જ લોકો જોતા જ રહી ગયા.
હા પણ, રમણભાઈ તો રાજીના રેડ થઇ ગયા. ઉભા થયા અને નાના દીકરાને ભેટી પડ્યા,
..... તાબડતોબ વકીલ ને બોલાવી પાકું વીલ કરાવ્યું ને નિરાંતે ઊંઘી ગયા ..
તે રાતે સુતા સુતા..
ક્રષ્ણ ના ફોટા ને પગે લાગ્યા ને પછી પત્ની ના ફોટા સામે જોઈ બબડતા હતા ,
હાશ ..
આજે હવે, હું આરામ થી આંખો મીંચી દઈશ જો જે ને ..
.... આમેય હવે કાલે ઉઠવાની ચિંતાય ક્યાં રહી હતી...
અને કદાચ ....
એ રાત રમણભાઈ ની જીંદગી ની સૌથી શાંતિ ની લાંબી ઊંઘ હતી.
દુનિયાની સાત અજાયબીઓ ..
દુનિયાની સાત અજાયબીઓ
હાઈસ્કુલ ના વિદ્યાર્થીઓ દુનિયાની સાત અજાયબીઓ વિષે ભણી રહ્યા હતા. લેશન પૂરું થયા બાદ વિદ્યાર્થીઓને કહેવામાં આવ્યું કે તેઓ જેને સૌથી વધારે અજાયબી માનતા હોય તેમનું લીસ્ટ તૈયાર કરે. જો કે ક્લાસ માં ઘણા બધા મતભેદો હતા છતાં નીચે પ્રમાણે નું લીસ્ટ તૈયાર થયું.
Egypt’s Great Pyramids
The Taj Mahal in India
The Grand Canyon in Arizona.
The Panama Canal.
The Empire State Building.
St. Peter’s Basilica.
China’s Great Wall.
બધાનું લીસ્ટ લઈને વોટ થતા હતા ત્યારે શીક્ષકે જોયું કે એક છોકરી તેના લીસ્ટ બનાવવામાં કઈક મૂંઝવણ અનુભવે છે. અને તેણીએ તેનું લીસ્ટ હજુ આપ્યું નથી. આથી શીક્ષકે તેમને પૂછ્યું કે તેને કોઈ મદદની જરૂર હોય તો જણાવે. જવાબમાં તેણીએ કહ્યું મને ખરેખર સમજાતું નથી, કારણકે આ લીસ્ટ તો ઘણું લાંબુ બની શકે તેમ છે. શિક્ષકે કહ્યું: તારું લીસ્ટ વાંચ જેથી અમે કઈક તને મદદ કરી શકીએ.
તેણીએ ખટકાચ સાથે તેનું લીસ્ટ વાંચવાનું શરુ કર્યું: “મને લાગે છે કે દુનિયાની અજાયબીઓ આ પ્રમાણે છે:
સ્પર્શ…
ટેસ્ટ…
દ્રષ્ટી…
સાંભળવું…
અનુભવવું…
હસવું…
પ્રેમ…
આ સાંભળીને આખો રૂમ શાંત થઇ ગયો, ટાંચણી પડે તો પણ તેનો અવાજ સંભળાય તેટલો શાંત…
કદાચ, આ વાર્તા આપણને એ યાદ અપાવે છે કે આપણે જે વસ્તુને રોજ જોઈએ છીએ અને જે તદન નાની લાગે છે અથવા આપણે તેના તરફ ધ્યાન નથી આપતા તે દુનિયાની સૌથી અદભુત વસ્તુ હોઈ શકે છે. અને અપને તેનો અનુભવ કરવા માટે ક્યાય લાંબા પ્રવાસ કરવાની જરૂર નથી.
બસ કુદરતે આપલી આ મહાન ભેટ નો અનુભવ કરો અને તેનો આભાર માનો.
हम तो पहले से ही जानते थे..
बड़े सपनो को पाने वाले हर व्यक्ति को सफलता और असफलता के कई पड़ावों से गुजरना पड़ता है
☄ पहले लोग मजाक उड़ाएंगे,
☄ फिर लोग साथ छोड़ेंगे,
☄ फिर विरोध करेंगे,
फिर वही लोग कहेंगे हम तो पहले से ही जानते थे की
एक न एक दिन तुम कुछ बड़ा करोगे......
"रख हौंसला वो मंज़र भी आयेगा;
प्यासे के पास चलकर समंदर भी आयेगा..!
.
थक कर ना बैठ, ऐ मंजिल के मुसाफ़िर;
.
मंजिल भी मिलेगी और
जीने का मजा भी आयेगा...
જેને સફળતાના આકાશમાં ઉડવુ જ છે ...
સુહાસ ગોપીનાથ..........
બેંગ્લોરમાં આવેલ ઇન્ડીયન ઇન્સ્ટીટ્યુટ ઓફ સાયન્સમાં દેશભરના સીઇઓ માટે
" Education System in India" વિષય પરનો સેમિનાર હતો.
એક સામાન્ય કપડા પહેરેલો કોલેજીયન યુવાન આ સેમિનારમાં ભાગ લેવા માટે આવ્યો. ફરજ પરના સીક્યુરીટી ગાર્ડે એમને અટકાવ્યો અને કહ્યુ,
" બેટા, આ સેમિનાર સીઇઓ માટેનો છે, કોલેજના વિદ્યાર્થીઓ માટેનો નહી."
યુવાને બીજી દલીલ કરવાને બદલે ખીસામાંથી મોબાઇલ કાઢીને કોઇને કોલ કર્યો
અને થોડી જ ક્ષણોમાં સેમિનારના આયોજકો ખુદ દરવાજા પર આ યુવાનને સત્કારવા માટે દોડી આવ્યા.
આ છોકરાને આદર સાથે સેમિનાર હોલમાં લઇ જતા હતા ત્યારે સીક્યુરીટી ગાર્ડને આશ્વર્ય થયુ. આયોજકોએ આ છોકરાનો પરિચય કરાવતા કહ્યુ,
" તમે જેને અંદર આવતા અટકાવતા હતા એ આજના સેમિનારના વક્તા છે
અને દેશભરની કંપનીના સીઇઓ એમને સાંભળવા માટે આવ્યા છે."
આ યુવાનનું નામ છે 'સુહાસ ગોપીનાથ' અને એ દુનિયાનો સૌથી નાની ઉંમરનો સીઇઓ છે.
મધ્યમવર્ગના પરિવારમાં જન્મેલો બેંગ્લોરનો જ રહેવાશી છે.
શાળાના અભ્યાસ દરમ્યાન જ એને કમ્પ્યુટરનો ચસકો લાગ્યો.
સામાન્ય આર્થિક સ્થિતીને કારણે ઘરમાં કમ્પ્યુટર લેવુ શક્ય નહોતું
એટલે એ એક સાયબરકાફેમાં જઇને બેસતો.
પહેલા જ દિવસે ઇન્ટરનેટના ઉપયોગથી પોતાનું ઇમેઇલ બનાવવાનું શીખ્યુ અને
બીજા દિવસે શાળાએ આવીને બ્લેકબોર્ડમાં પોતાના ઇમેઇલ આઇડીની સાથે સાથે પાસવર્ડ પણ લખી નાખ્યો.
કોઇ મિત્રએ કહ્યુ કે તે પાસવર્ડ લખી નાંખ્યો તો હવે કોઇપણ તારુ ઇમેઇલ ચેક કરી શકે.
આ વાત સાંભળીને એ ભોંઠો પડી ગયો અને કેવો મોટો મૂરખ છે એ એને ખબર પડી.
પછી ધીમે ધીમે કમ્પ્યુટર પરની બુક્સ વાંચીને બધુ શીખતો ગયો.
ઘરેથી જેટલા પોકેટમની મળે તે બધા જ સાઇબર કાફેમાં જ વાપરતો એણે તો હજુ વધુ સમય સાયબરકાફેમાં વિતાવવાની ઇચ્છા હતી પણ એ માટેના પૈસા નહોતા. એણે એક રસ્તો શોધી કાઢયો એ જે સાઇબર કાફેમાં જતો એ બપોરે 1 થી 4 બંધ રહેતુ, સુહાસે કાફેના માલીકને મળીને આ 3 કલાક પોતે કોઇપણ જાતના પગાર વગર આ સાઇબરકાફેનું ધ્યાન રાખશે અને બદલામાં એને મફતમાં એ સમય દરમ્યાન ઇન્ટરનેટનો ઉપયોગ કરવા દેવાનો એવી દરખાસ્ત મુકી જે માલીક દ્વારા સ્વિકારી લેવામાં આવી.
સુહાસ આ 3 કલાક દરમ્યાન કંઇકને કંઇક નવીન શીખતો રહેતો અને 14 વર્ષની ઉંમરે એણે વેબસાઇટ બનાવી. માત્ર ત્રણ વર્ષ બાદ એટલે કે 17 વર્ષની ઉંમરે સુહાસ એમણે સ્થાપેલી
'ગ્લોબલ ઇન્સ' નામની કંપનીનો સીઇઓ બની ગયો.
આ કંપની ઇન્ફર્મેશન ટેકનોલોજીને લગતી વિવિધ સેવાઓ પુરી પાડવાનું કામ કરે છે.
વિશ્વના જુદા જુદા દેશોમાં 12 થી વધુ ઓફીસોમાં 400થી વધુ કર્મચારીઓ કામ કરે છે.
જેને સફળતાના આકાશમાં ઉડવુ જ છે એને કોઇ મર્યાદાઓ ક્યારેય રોકી શકતી નથી.
સપના જોવાની અને એને સાર્થક કરવાની કોઇ ઉંમર નથી હોતી !
બેંગ્લોરમાં આવેલ ઇન્ડીયન ઇન્સ્ટીટ્યુટ ઓફ સાયન્સમાં દેશભરના સીઇઓ માટે
" Education System in India" વિષય પરનો સેમિનાર હતો.
એક સામાન્ય કપડા પહેરેલો કોલેજીયન યુવાન આ સેમિનારમાં ભાગ લેવા માટે આવ્યો. ફરજ પરના સીક્યુરીટી ગાર્ડે એમને અટકાવ્યો અને કહ્યુ,
" બેટા, આ સેમિનાર સીઇઓ માટેનો છે, કોલેજના વિદ્યાર્થીઓ માટેનો નહી."
યુવાને બીજી દલીલ કરવાને બદલે ખીસામાંથી મોબાઇલ કાઢીને કોઇને કોલ કર્યો
અને થોડી જ ક્ષણોમાં સેમિનારના આયોજકો ખુદ દરવાજા પર આ યુવાનને સત્કારવા માટે દોડી આવ્યા.
આ છોકરાને આદર સાથે સેમિનાર હોલમાં લઇ જતા હતા ત્યારે સીક્યુરીટી ગાર્ડને આશ્વર્ય થયુ. આયોજકોએ આ છોકરાનો પરિચય કરાવતા કહ્યુ,
" તમે જેને અંદર આવતા અટકાવતા હતા એ આજના સેમિનારના વક્તા છે
અને દેશભરની કંપનીના સીઇઓ એમને સાંભળવા માટે આવ્યા છે."
આ યુવાનનું નામ છે 'સુહાસ ગોપીનાથ' અને એ દુનિયાનો સૌથી નાની ઉંમરનો સીઇઓ છે.
મધ્યમવર્ગના પરિવારમાં જન્મેલો બેંગ્લોરનો જ રહેવાશી છે.
શાળાના અભ્યાસ દરમ્યાન જ એને કમ્પ્યુટરનો ચસકો લાગ્યો.
સામાન્ય આર્થિક સ્થિતીને કારણે ઘરમાં કમ્પ્યુટર લેવુ શક્ય નહોતું
એટલે એ એક સાયબરકાફેમાં જઇને બેસતો.
પહેલા જ દિવસે ઇન્ટરનેટના ઉપયોગથી પોતાનું ઇમેઇલ બનાવવાનું શીખ્યુ અને
બીજા દિવસે શાળાએ આવીને બ્લેકબોર્ડમાં પોતાના ઇમેઇલ આઇડીની સાથે સાથે પાસવર્ડ પણ લખી નાખ્યો.
કોઇ મિત્રએ કહ્યુ કે તે પાસવર્ડ લખી નાંખ્યો તો હવે કોઇપણ તારુ ઇમેઇલ ચેક કરી શકે.
આ વાત સાંભળીને એ ભોંઠો પડી ગયો અને કેવો મોટો મૂરખ છે એ એને ખબર પડી.
પછી ધીમે ધીમે કમ્પ્યુટર પરની બુક્સ વાંચીને બધુ શીખતો ગયો.
ઘરેથી જેટલા પોકેટમની મળે તે બધા જ સાઇબર કાફેમાં જ વાપરતો એણે તો હજુ વધુ સમય સાયબરકાફેમાં વિતાવવાની ઇચ્છા હતી પણ એ માટેના પૈસા નહોતા. એણે એક રસ્તો શોધી કાઢયો એ જે સાઇબર કાફેમાં જતો એ બપોરે 1 થી 4 બંધ રહેતુ, સુહાસે કાફેના માલીકને મળીને આ 3 કલાક પોતે કોઇપણ જાતના પગાર વગર આ સાઇબરકાફેનું ધ્યાન રાખશે અને બદલામાં એને મફતમાં એ સમય દરમ્યાન ઇન્ટરનેટનો ઉપયોગ કરવા દેવાનો એવી દરખાસ્ત મુકી જે માલીક દ્વારા સ્વિકારી લેવામાં આવી.
સુહાસ આ 3 કલાક દરમ્યાન કંઇકને કંઇક નવીન શીખતો રહેતો અને 14 વર્ષની ઉંમરે એણે વેબસાઇટ બનાવી. માત્ર ત્રણ વર્ષ બાદ એટલે કે 17 વર્ષની ઉંમરે સુહાસ એમણે સ્થાપેલી
'ગ્લોબલ ઇન્સ' નામની કંપનીનો સીઇઓ બની ગયો.
આ કંપની ઇન્ફર્મેશન ટેકનોલોજીને લગતી વિવિધ સેવાઓ પુરી પાડવાનું કામ કરે છે.
વિશ્વના જુદા જુદા દેશોમાં 12 થી વધુ ઓફીસોમાં 400થી વધુ કર્મચારીઓ કામ કરે છે.
જેને સફળતાના આકાશમાં ઉડવુ જ છે એને કોઇ મર્યાદાઓ ક્યારેય રોકી શકતી નથી.
સપના જોવાની અને એને સાર્થક કરવાની કોઇ ઉંમર નથી હોતી !
મને તું શીખવાડજે પ્રભુ ....
મને તું શીખવાડજે પ્રભુ 🌺
હે પ્રભુ .....
સફળતા નહિ આપે
તો ચાલશે ,
નિષ્ફળતાને
ધીરજથી પચાવતા
શીખવાડજે ...
ધનદોલત નહિ
આપે તો ચાલશે ,
કોઇ ગરીબને
પ્રેમથી ગળે મળતા
શીખવાડજે ...
બહુ પ્રસિધ્ધિ નહિ
આપે તો ચાલશે ,
કોઇ અજાણ્યાને
પોતાનો ગણતા
શીખવાડજે ...
વધુ આયુષ્ય નહિ
આપે તો ચાલશે ,
સુંદર રીતે જીવીને ,
સુંદર રીતે મરતા
શીખવાડજે ...
સારી વાક્છટા નહિ
આપે તો ચાલશે ,
ખરાબ બોલતા
પહેલા ડરતા
શીખવાડજે ...
સારૂ શરીર સૌષ્ઠવ
નહિ આપે તો ચાલશે ,
ભારોભાર અન્યાય
સામે લડતા
શીખવાડજે ...
બહુ બુધ્ધિ નહિ
આપે તો ચાલશે ,
જેટલી છે એ સારી
રીતે વાપરતા
શીખવાડે ...
ઉડવા માટે પાંખો
નહિ આપે તો ચાલશે ,
કોઇના દિલમાં ખૂબ
ઊંડા ઉતરતા
શીખવાડજે ...
હે પ્રભુ .....
સફળતા નહિ આપે
તો ચાલશે ,
નિષ્ફળતાને
ધીરજથી પચાવતા
શીખવાડજે ...
ધનદોલત નહિ
આપે તો ચાલશે ,
કોઇ ગરીબને
પ્રેમથી ગળે મળતા
શીખવાડજે ...
બહુ પ્રસિધ્ધિ નહિ
આપે તો ચાલશે ,
કોઇ અજાણ્યાને
પોતાનો ગણતા
શીખવાડજે ...
વધુ આયુષ્ય નહિ
આપે તો ચાલશે ,
સુંદર રીતે જીવીને ,
સુંદર રીતે મરતા
શીખવાડજે ...
સારી વાક્છટા નહિ
આપે તો ચાલશે ,
ખરાબ બોલતા
પહેલા ડરતા
શીખવાડજે ...
સારૂ શરીર સૌષ્ઠવ
નહિ આપે તો ચાલશે ,
ભારોભાર અન્યાય
સામે લડતા
શીખવાડજે ...
બહુ બુધ્ધિ નહિ
આપે તો ચાલશે ,
જેટલી છે એ સારી
રીતે વાપરતા
શીખવાડે ...
ઉડવા માટે પાંખો
નહિ આપે તો ચાલશે ,
કોઇના દિલમાં ખૂબ
ઊંડા ઉતરતા
શીખવાડજે ...
Subscribe to:
Posts (Atom)







